دست نوشته های یک روانشناس

چون هوا شما را ناامید کرده و از همین الان مسلم است که یکی از توقعات و انتظارات شما برآورده نخواهد شد.

از رختخواب بیرون می آیید و به آشپزخانه می روید تا برای خودتان قهوه درست کنید. آنجاست که متوجه می شوید شوهرتان شب گذشته فراموش کرده دستگاه قهوه جوش را روی حالت اتوماتیک بگذارد.از ناراحتی آهی می کشید.یکی دیگر از انتظارات و توقعات تان نیز برآورده نشده. سپس سرو صدای بچه ها را می شنوید فورا می فهمید سر این دعوایشان شده است که چه کسی اول باید از حمام استفاده کند. یک آه دیگر می کشید. این دفعه کمی بیشتر از دفعه قبل ناراحت می شوید. بلافاصله داد می زنید:(( بچه ها ساکت ! این قدر سروصدا نکنید فقط نیم ساعت وقت دارید تا سرویس بیاید. صبحانه بخورید و بعد هم آماده شوید)) این هم از توقع و انتظار شماره ۳. همیشه دوست داشتید که بچه ها آرام و بی سروصدا لباس بپوشند و بدون اینکه جاروجنجال به پا کنند به مدرسه بروند. به اتاق خوابتان برمی گردید شوهرتان پای دستشویی ایستاده و دندان هایش را مسواک می زند. شادمانه او را می بوسید و می گویید :((صبح بخیر عزیزم)) او در حالی که مسواک در دهانش است می گوید:((صبح بخیر))قلبتان تیر می کشد. دوست داشتید که شوهرتان با محبت و علاقه ی بیشتر به شما صبح بخیر می گفت.نگران هستید که مبادا چیزی شده باشد. احساس خوشبختی و خوشحالی تان یک ترک دیگه می خورد. هنوز از موقعی که از خواب بیدار شده اید یک ساعت هم نگذاشته است اما به اندازه کافی اسناد و مداراکی دال بر اینکه خوشحال و راضی نخواهید بود جمع کرده اید.

هنگامی که روزتان را با انتظارات و توقعات خاصی شروع می کنید و بنا را بر اتفاقاتی می گذارید که قرار است پیرامون شما بیفتد تا شما از درون احساس خوشحالی و خوشبختی کنید. خودتان را از همین الان آبستن شکست و احساس بدبختی و بیچارگی می کنید. بدین ترتیب شما خود را فربانی شرایط و مقتضیات محیطی می کنید و هیچ تسلطی بر آن ندارید و برای احساس رضایت و خوشحالی درونی تمام و کمال متکی و وابسته به دیگران و عوامل محیطی و خارجی هستید.