اگر بپذیریم که هر آنچه اتفاق می افتر درست همان است که باید باشد. می توانیم تسلیم شویم و به جریان طبیعی هستی اعتماد کنیم. تسلیم عمل جسورانه و مسیری الهی است که به ما راه دستیابی به واقعیت هایی را ورای آنچه تاکنون می شناختیم نشان می دهد.

تسلیم به ما شهامت می بخشد تا از قلمرو شخصی خود بخشی از وجودمان که احساس تنهایی و جدایی می کند. به قلمرو کیهانی آنجا که با همه یگانه می شویم گام بگذاریم. تسلیم عمل کردن به ایمان است که می گوید" اگر چه من نمی دانم این رودخانه به کجا می رود؟ اما اطمینان دارم که مرا به جهتی درست خواهد برد". در حالت مقدس تسلیم   ما توان آن را می یابیم که از نتیجه رها باشیم.